قبل از آنكه به شرح عمليات مسيريابي (از منظر يك مسيرياب) بپردازيم نيازمندآن هستيم كه بدانيم پروتكلها چه نقشي را در فرآيند مسيريابي ايفاء ميكنند به عبارت دقيقتر ميخواهيم بدانيم كپسولهكردن دادهها و تشكيل بسته (Packet) چگونه به فرآيند مسيريابي كمك ميكند؟ ابتدا بايد بررسي كنيم قبل از آنكه دادهها جهت هدايت و مسيريابي به يك مسيرياب ارسال شوند، چه عملياتي برروي آنها انجامميشود و چه قالبي براي آن ايجاد ميگردد.
وقتي يك ماشين مثل كامپيوتر شخصي شما ميخواهد دادههائي را براي يك ماشين ديگر در شبكه بفرستد، دادهها تحويل پروتكل شبكه (نصب شده برروي PC ) ميشود. آن پروتكل به دادهها قالب و ساختاري خاص ميدهد و براي آمادهشدن جهت ارسال، اطلاعاتي به ابتداي آن خواهد چسباند.
فرآيند قالببندي يا اصطلاحاً ”كپسولهكردن” دادهها عاملي كليدي براي عمليات مسيريابي خواهد بود. مسيرياب نميتواند دادههاي خام را هدايت كند. براي آنكه مسيرياب بداند دادهها چيستند، از كجا آمدهاند و به كجا بايد هدايت شوند، دادههاي خام نياز به قالبدهي و ايجاد ساختار دارند. مهمترين عنصر در اين ساختار و قالب، آدرس مقصد اطلاعات در شبكه است.
دادههاي خام بگونهاي قالبدهي ميشوند كه اندازة آنها از يك حد مجاز تجاوز نكند؛ لذا ممكن است يك قطعه داده پس از تحويل به پروتكل مربوطه به چندين قطعة كوچكتر تقسيمشود. با استفاده از اطلاعاتي كه در ساختار بسته جاسازي ميشود، مسيرياب قادراست بداند اندازة دقيق هر بستة دريافتي (يا ارسالي) چند بايت است.
تمام اين اطلاعات كه در حقيقت شناسنامة اطلاعات خام تلقّي ميشوند در قالب بخشي به نام ”سرآيند پروتكل يا Protocol Header” به ابتداي دادهها اضافهخواهندشد.
پیوند ها